Η υπόθεση αφορά αστυνομικό, τραυματισθέντα κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας, ο οποίος, αρχικά, κρίθηκε από την Ανωτάτη Υγειονομική Επιτροπή, ως μη ικανός για την ενεργό υπηρεσία και ικανός για την υπηρεσία γραφείου, εξαιτίας της πάθησής του και των ουσιαστικών λειτουργικών διαταραχών που του προκαλεί. Όμως, κατά της γνωμάτευσης της Ανωτάτης Υγειονομικής Επιτροπής, ο Προϊστάμενος Επιτελείου του Αρχηγείου της Ελληνικής Αστυνομίας άσκησε προσφυγή, ενώπιον της Αναθεωρητικής Υγειονομικής Επιτροπής. Η τελευταία αυτή Επιτροπή αποφάνθηκε, αντίθετα, ότι ο αστυνομικός δεν παρουσιάζει ουσιώδεις λειτουργικές διαταραχές και τον έκρινε ικανό για την ενεργό υπηρεσία της Ελληνικής Αστυνομίας.
Ο ανωτέρω προσέφυγε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών και δικαιώθηκε.
Ειδικότερα, το εν λόγω Δικαστήριο, με απόφασή του που μόλις εκδόθηκε, έκρινε ότι η σχετική γνωμάτευση της Αναθεωρητικής Υγειονομικής Επιτροπής ήταν μη νόμιμη ως μη ειδικώς αιτιολογημένη. Και τούτο διότι η Επιτροπή διατύπωσε την κρίση ότι ο αστυνομικός είναι ικανός για την ενεργό υπηρεσία, διότι δεν παρουσιάζει ουσιώδεις λειτουργικές διαταραχές, χωρίς όμως να αξιολογεί ειδικώς, ως όφειλε, την απόκλιση από τα αντίθετα στοιχεία του φακέλου, τα οποία είχαν τεθεί υπόψη της, σύμφωνα με τα οποία συστήνεται η τοποθέτηση του αστυνομικού σε υπηρεσία γραφείου λόγω ύπαρξης λειτουργικών διαταραχών. Περαιτέρω δε, διότι παρότι η Αναθεωρητική Υγειονομική Επιτροπή έλαβε υπόψη της τα ίδια κρίσιμα στοιχεία με εκείνα που είχε λάβει υπόψη της και η Ανωτάτη Υγειονομική Επιτροπή, κατέληξε σε αντίθετη κρίση, χωρίς να επεξηγείται πού οφείλεται η διαφοροποίησή της.
Με τα δεδομένα αυτά, ακυρώθηκε η γνωμάτευση της Αναθεωρητικής Υγειονομικής Επιτροπής και αναπέμφθηκε η υπόθεση στη Διοίκηση, προκειμένου το αρμόδιο όργανο να διατυπώσει πλήρως αιτιολογημένη κρίση για την κατάσταση της υγείας του αστυνομικού και την εν γένει ικανότητά του να εκτελεί ενεργό (μάχιμη) υπηρεσία.