Η υπόθεση αφορά στρατιωτικό ο οποίος είχε υποβάλει δήλωση παραίτησης από τη θέση του στον ενεργό Στρατό, η οποία έγινε αποδεκτή και τέθηκε σε αποστρατεία, όμως, στη συνέχεια, ανακάλεσε τη δήλωση παραίτησής του και αιτήθηκε την ακύρωση της αποστρατείας του και την επάνοδό του στην ενεργό υπηρεσία, διότι, όπως προέβαλε, κατά τον χρόνο υποβολής της δήλωσης παραίτησης, δεν είχε συνείδηση των πραττομένων και βρισκόταν σε κατάσταση όχι ελεύθερης και αβίαστης βούλησης, αλλά υπό το κράτος έντονων ψυχολογικών προβλημάτων.
Το Γενικό Επιτελείο Στρατού απέρριψε το ανωτέρω αίτημα ανάκλησης της παραίτησης, με την αιτιολογία ότι δεν προβλέπεται τέτοια διαδικασία από την ισχύουσα νομοθεσία.
Ο ανωτέρω προσέφυγε στο Διοικητικό Πρωτοδικείο Αθηνών και δικαιώθηκε.
Το Δικαστήριο έκρινε ότι μη νομίμως δεν εξετάστηκαν και δεν κρίθηκαν οι ισχυρισμοί που προέβαλε ο ανωτέρω, περί του ότι η δήλωσή του (περί παραίτησης) βρισκόταν σε διάσταση με την πραγματική βούλησή του (περί παραμονής του), εξαιτίας ψυχικής ή διανοητικής διαταραχής που περιόριζε αποφασιστικά την έλλογη κρίση του, και, καθιστούσε άκυρη τη δήλωση παραίτησης και υποχρεωτική την αποδοχή της δήλωσης ανάκλησής της.